Zomaar een zondag?

Op vrijdag was het Europees kampioenschap veldrijden al begonnen voor de masters. Echter, de bekende helden en heldinnen startten pas op zondag. Na een drukke week sliep ik eerst lekker uit en zag ik bij het ontwaken dat wij al een mooie Nederlandse winnaar hadden bij de junioren: Pim Ronhaar. Proficiat Pim! Ondertussen stond ik langzaam op om te ontbijten. Kijkend naar buiten leek het op een prachtige lentedag vol zonneschijn.

'Clean sweep'

Vlak voor vertrek naar Rosmalen keek ik wat de U23 dames hadden gepresteerd. Nou daar werd ik wel blij van, want ik zag een volledig Nederlands podium! Ceylin Alvarado kreeg eindelijk beloning naar al haar werk: Europees Kampioen en haar eerste trui! Tweede werd Inge van der Heijden en op de derde plek stond Fleur Nagengast. Onderweg naar Rosmalen werd al snel duidelijk dat wij niet de enige waren die de toppers uit het veld wilden zien. Er kwam vanuit de organisatie al een bericht op Facebook met de melding dat het eerste parkeerterrein vol stond . De aankomsttijd in Google werd steeds later door een file bij de afrit. Eenmaal (eindelijk!) geparkeerd stonden er pendelbussen klaar om ons naar het Autotron te brengen. Het EK was al in volle gang. Aangekomen op de locatie was er al direct veel te ontdekken. Er waren binnen in het Autotron verschillende standjes en ook stonden er een aantal campers waar renners hun warming-up deden. De meeste campers stonden trouwens buiten, het was immers prachtig weer met een strakblauwe lucht en zo’n 12 graden.

Oranje boven

Al gauw begonnen de Elite dames aan hun warming-up. Het was een snel parcours, het was droog, veel publiek, kortom: de sfeer was fantastisch. De rensters stelden zich op en werden voorgesteld aan het publiek. Zaak om snel een goede positie kiezen om de start goed te bewonderen en het parcours te ontdekken. Ik liep van plek naar plek. Uiteindelijk belandde ik in het bos waar duidelijk werd dat dit een heel technisch stuk was. Vroeg in de wedstrijd reden Annemarie Worst, Marianne Vos en Denise Betsema aan de leiding. De positie van Denise viel erg op aangezien ze een wat teleurstellende start had. Ze knokte zich fantastisch terug. Eigenlijk hadden wij niet door dat de laatste ronde al bezig was, toen we plots hoorden dat Annemarie had gewonnen. Fantastisch! Wederom een Nederlandse winnaar en wat het nog mooier maakte was dat het weer een heel Nederlands podium was met Marianne op de tweede plaats en Denise heel knap op de derde plek.

Niet zomaar een zondag

Na de dames zochten wij snel iets te eten, terwijl de Elite mannen zich opmaakte voor hun wedstrijd. Weer opgesteld bij de start, zagen wij dat Mathieu een beetje ingesloten zat na de start. Wout profiteerde hiervan en demarreerde direct. Omdat ik op het WK in Valkenburg van afgelopen februari aanwezig was en Mathieu niet zo’n goede dag had, dacht ik: ‘’Niet weer hé…?’’ Ik verplaatste snel naar het lange rechte stuk waar ik zojuist Wout voorbij zag vliegen, gevolgd door Mathieu. Nou en nu kwam Mathieu toch hard voorbij, zoefffff. Hij tikte de 45 km/u sowieso aan, gevolgd door Wout. De rollen waren nu omgedraaid. Mathieu bleef maar gaan en maakte geen foutjes. Nu wilden we de finish niet missen dus haastten we ons naar de finish. Het stond al helemaal vol! Snel oversteken naar de goede kant, net voordat we hoorden dat dat de passage dicht zou gaan zodra de laatste ronden inging. Net op tijd dus! Gespannen stonden we te wachten. Het hek ging dicht en ik stond zowaar vooraan. Een aardige toeschouwer had mij voorgelaten, want hij "keek wel over mij heen".

Perfect uitzicht met een prachtige sfeer! Iedereen applaudisseerde toen Mathieu juichend over de finish kwam. Dit was niet zomaar een zondag. Het was een prachtige dag voor mij en voor de Nederlandse wielersport: het EK Veldrijden kleurde oranje.

Cm181104 154427004 Cm181104 140810005 Cm181104 153534003

Reacties