Zo ineens zijn we acht maanden verder.


Inmiddels zijn we acht maanden verder. Het herstel gaat langzamer dan ik van te voren had gedacht en gehoopt. Realistisch gezien weet ik dat jaren afbreuk doen aan je lichaam niet in drie maanden hersteld is. En inmiddels heb ik hier een stukje rust en acceptatie in gevonden. Ik ben onwijs blij met wat wél gaat.









Afgelopen zaterdag 12 oktober vond de ambassadeursdag van Born plaats. Toen ik in de zomervakantie de uitnodiging hiervoor ontving, had ik verwacht, dat ik hier fit genoeg voor zou zijn. Naarmate de tijd verstreek werd dit toch wat onzeker. Uiteraard wilde ik hier wel heel erg graag bij zijn, dus had ik de nodige voorbereidingen getroffen. Ik hoefde niet te rijden én de wedstrijd die de zondag daarna gepland stond, heb ik uiteraard overgeslagen.

Jaren afbreuk aan je lichaam is niet binnen drie maanden hersteld.

Inmiddels zijn we acht maanden verder. Het herstel gaat langzamer dan ik van te voren had gedacht en gehoopt. Realistisch gezien weet ik dat jaren afbreuk doen aan je lichaam niet in drie maanden hersteld is. En inmiddels heb ik hier een stukje rust en acceptatie in gevonden. Ik ben onwijs blij met wat wél gaat. Op m’n werk kan ik steeds weer wat meer aan, hardlopen voelt weer als vanouds en ik heb af en toe weer energie voor een leuk uitje/sociale activiteiten. Ik ervaar een stijgende lijn met af en toe een dipje. De tijd tussen de dalen wordt steeds langer en ze zijn minder diep. Ook herstel ik sneller van zo’n dipje. Het is niet meer een hele dag, maar een dagdeel. Voel ik me in de middag niet goed, dan kan dit ’s avonds weer over zijn.

Blijft wel dat ik onwijs blijf waken voor een goed en rustig herstel. Ik heb mezelf een aantal regels opgelegd om niet weer in dezelfde valkuilen te stappen als voorheen. Gelukkig geeft mijn lichaam nu heel goed aan wat wel en niet gaat en hier luister ik dan ook naar.

Positiviteit is belangrijk voor herstel.

Ik sta positief in het leven en geniet onwijs van thuis, familie, werk, Tommie, hardlopen en m’n vrienden, maar sommige momenten zijn gewoon rot. Dan steekt de frustratie z’n kop op, want wanneer ga ik me eens een hele dag goed voelen? En wanneer hoef ik niet meer zo bewust na te denken over wat wel en niet kan.

Wanneer je ziet dat vrienden leuke dingen ondernemen en jij daar niet bij kan zijn. Of het concert waar we naar toe zouden gaan, maar nog niet goed voelt. Dus ik ga niet, maar de rest wel. Het positieve wat ik hier dan maar weer uit haal, is dat ik m’n grenzen aangeef en goed naar m’n lichaam luister.

Een mooi ervaring, prachtige foto's en meer zelfvertrouwen.

Terugkomend op de ambassadeursdag: ik heb genoten! De zon scheen, Limburg is prachtig en we waren met een groep hele mooie mensen met ieder hun eigen doelen en prestaties. Ja, het was intensief en ja, ik was bij de lunch al gesloopt, maar ik heb het toch maar even geflikt! Was het verstandig? Waarschijnlijk niet, maar het heeft me wel weer onwijs veel vertrouwen gegeven én het heeft prachtige plaatjes opgeleverd.

8Z4A0259 8Z4A0347 8Z4A0639 Bornambassadorday 12 10 2019 Bmp Nikond4 Smq 122 Of 251

Reacties

01 nov. 2019
Marga Bakker
Rustig aan Margriet, je doet het al ontzettend goed, en voor dat je het weet, gaat het alleen maar beter!! Je zit al op de goede weg!! ♥️♥️
31 okt. 2019
Ruud van Balkom
Ik heb met veel interesse jou bevindingen gelezen .. Margriet, drie vrienden van mij hebben dit ook mee gemaakt alleen op latere leeftijd ...alle drie andere mensen maar mensen waar ik het nooit van had verwacht ...zo onwaarschijnlijk was dat voor mij ....vaak wordt het ook niet begrepen vandaar mijn reactie naar jou ...ik heb jou vooraf leren kennen als een jonge dame die overal er vol in ging.....en dan komt er zomaar een periode dat het niet meer gaat ....jij spreekt al over herstel daar moet je heel veel geduld voor hebben ....natuurlijk makkelijk gezegd dan gedaan. Lieve Margriet neem je tijd en stel je grenzen ....het komt zeker goed met jou xx ruud