Wonderful Losers

Daar stond ik dan. Bij de ingang van Royal Theater in Heerlen, waar Ötzi (ontdooit en wel) de gasten voor de Nederlandse première van ‘Wonderful Losers’ verwelkomt op het Dutch Mountain Film Festival. In dit monumentale filmtheater, dat voor deze gelegenheid de deuren heropent, krijgt de kijker vandaag te zien dat de verhalen van de verliezers vaak veel mooier en intenser zijn dan die van de winnaars. PS: Waar ik ‘verliezers’ schrijf, mag ‘overwinnaars’ gelezen worden.

Opoffering of toewijding?

De eerste beelden van de film zuigen je direct tot de uiterste essentie van de wielersport: toewijding. Ik zie Svein Tuft in een Canadees rotslandschap krachttraining doen, waarna hij met warme muts op (!) in een ijskoud bergmeertje gaat zitten. Je kunt het ook ‘opoffering’ noemen, maar hij doet het met een gelukkige grijns. Hierdoor besef je dat dit geen sport meer is, maar een way of life. Met iedere diepe ademhaling van Svein, groeit het respect… En de film is dan nog maar net begonnen!

Wonderful Losers A Different World 2017   Screen Shot H 2018

Colli

De Litouwse filmmaker Arunas Matelis volgt in de film een aantal wielrenners tijdens verschillende edities van de Giro d’Italia. Wat je ziet, is dat renners vallen en weer opstaan. De absurditeit om na een zware val weer op de fiets te stappen. Svein Tuft vertelt hoe sterk het teamgevoel in de wielersport geworteld is: “Ook al ben ik gehavend, ik moet weer opstappen, voor mezelf en voor mijn ploeggenoten. Ik kan altijd nog íets voor ze betekenen!” Voor mij het meest ongelofelijke verhaal, komt van Daniele Colli. Hij rijdt in de ronde van Italië 5 dagen met een gebroken bekken rond. Inmiddels is hij gestopt, want de lijst met tegenslagen werd hem te lang. Ook in het hoofd van de wielrenner raakt het potje wilskracht ooit leeg.

Een andere wereld

Matelis geeft een perfecte inkijk in de achterkant van het peloton. Slechts enkele renners rijden om te winnen, de rest rijdt voor het succes van anderen en zijn voor het grote publiek onbekend en bleven onbemind. Tot nu dus. Dit verandert namelijk direct als je deze film hebt gezien. Er speelt zich in een heel ander gevecht af buiten de lens van de camera’s. Een gevecht dat mogelijk nog mooier, heroïscher, mentaal en fysiek zwaarder is dan de strijd om de winst.

Wonderful Losers, zijn eigenlijk winnaars in A Different World.

Wonderfullosers Still 2

Vermeldenswaardig toetje: ‘Base’

Na de première werd ik verwend met een vertoning van de winnende film van het DMFF: ‘Base’. Deze vertelt het verhaal van JC: een wingsuit basejumper die na het verongelukken van zijn beste vriend Chico, nog sneller, lager wil vliegen. Elke sprong wordt met een GoPro gefilmd, ook die ene fatale. Tot het ongeluk zie je hoe belangrijk de vriendschap is van je partner in crime. Dat moet ook wel als je met elke stap de dood in de ogen kijkt: je bent samen tot aan de rand van het leven. Na het fatale ongeluk blijft JC over de rand stappen. Feit en fictie gaan in deze film hand in hand, zeker als je beseft dat de hoofdrolspeler en professioneel base-jumper Alexander Polli (JC), voordat de film in première ging, is omgekomen tijdens een wingsuit base-jump in Frankrijk. Waarom melding maken van deze film? Omdat deze je laat zweven tussen realiteit en fictie en het GoPro camerawerk je gegarandeerd op het puntje van je stoel zet.

Ook in deze film wordt het kameraadschap gevoeld. Datzelfde gevoel ervaar ik ook met mijn fietsmaten: elkaar uitdagen, helpen als het even (wind)tegen zit, maar bovenal genieten van de omgeving en van elke seconde van het leven. Het kan zo verdomde kort zijn.

Alexander Polli

Reacties