Welcome back in Watopia

De meeste fietsers die ik tegenkom, geven vol trots aan dat ze het hele jaar buiten fietsen. Het hele jaar buiten fietsen. Ik ben niet zo iemand. Ik ben niet zo'n bikkel.

Mij niet gezien. Het eerste waar ik ontzettend aan moest wennen na mijn overstap van hardlopen naar fietsen is de kou. Waar ik het bij hardlopen redelijk snel warm heb, blijft het bij fietsen lang koud. Heel lang koud. Wanneer het echt hoogzomer is, zal ik mijn baselayer thuis laten en zelfs wel mouwloos rijden (als vrouw mag dat), maar tot die tijd zal ik zo veel mogelijk laagjes aantrekken, inclusief been,- en armstukken, waarvan ik die laatste al dan niet naar mijn polsen af kan laten glijden (deze fashion faux-pas is toegestaan tijdens wielrennen. Overige faux-passes trouwens ook, maar daar over een ander keertje meer).

In ieder geval. Zodra de dagen korter en de avonden langer worden, verhuis ik. Naar Watopia. Een heerlijk land vol gelijk gestemden, lekker warm weer en altijd veilig. Mijn abonnement op Zwift heb ik weer nieuw leven ingeblazen (het fijne van Zwift is dat je deze tijdelijk kunt pauzeren en weer kunt activeren zodra de temperaturen onmenselijke waarden aannemen). Mijn indoor seizoen is dus gestart. Niks klooien met verschillende soorten laagjes, onverlichte fietspaden of eigen verlichting. Harde herfstwinden of schrale buien. Ik train lekker in het comfort van mijn eigen paincave. Voldoende voeding en drank binnen handbereik. Warme douche op loopafstand. De training is voor mij al voldoende afzien. Die andere factoren houd ik dan graag onder mijn eigen comfortabele en altijd beheersbare controle.

Dit jaar ga ik het wel een tikkeltje anders aanpakken. Ik heb een extra achterwiel gekocht dus geen geklooi meer met indoor banden verwisselen. Dat maakt het bovendien wat makkelijker toch af en toe nog een lekker buitenritje mee te pakken. Daarnaast heeft Zwift een aantal mooie, nieuwe parcoursen toegevoegd. Zo kan ik nu ook in de Big Apple fietsen (hoef ik daar ook niet meer naar toe zou mijn ex-schoonvader zeggen) en ben ik een heus Grand Fondo trainingsprogramma, van minimaal 8 weken, gestart. Want op z'n minst één mooie Gran Fondo staat volgend jaar op de agenda. Het trainingsprogramma geeft mijn trainingen wat meer structuur, stelt mij in staat ' bergen' te trainen en stiekem train ik toch ook wel een stuk intensiever zonder de mogelijke gevaren tijdens een alledaags buitenritje.

Compleet doorweekt en buiten adem stap ik dan ook altijd van mijn Tacx. Of het door het gebrek aan tegenwind komt of de intensiteit van de training, ik heb geen idee. Voldaan ben ik na afloop in ieder geval zeer zeker en sterker zal ik er ook absoluut van worden.


Dat maakt mij misschien toch ook, best wel, een heel klein beetje, een bikkel?


Reacties

06 nov. 2018
Wouter Hoppenbrouwers
Ik snap het wel dat buiten fietsen in het najaar/winter elementen heeft die niet fijn zijn. Toch doe ik het. Investeer in het beste van het beste om snel warm te worden én te blijven (schoenen, handschoenen, thermokleding en een goede windstopper en bivakmuts). En niet stoppen ivm afkoelen. Dan is het te doen. Ik krijg het (al jaren) niet voor elkaar om te Zwiften. Terwijl het volgens mij best verslavend is. Buiten is het 's winters lekker rustig op de wegen, tja het uitzicht laat minder te wensen over. Misschien kun je mij toch eens overtuigen van Zwiften?? 😀
26 okt. 2018
Anna Ladeur-Hermus
Ik blijf zo zolang mogelijk buiten koerse en beetje spinnen in de sportschool. Trek jij je skipak maar aan dan gaan we samen naar buiten. Girl Powerrrrr
24 okt. 2018
Jaap
Ik zie een bidon op de fiets. Is het zo dorstig in Wattopia?