Vagisan Vamps, Amazing Alpecin en de Onvergetelijke Ötztaler

De afgelopen acht maanden was ik in training voor de Ötztaler Radmarathon. Een monsterlijke bergetappe door de Oostenrijkse Alpen, van zo’n 227 kilometer en 5500 hoogtemeters. Zo’n tocht fiets je niet zo maar, daar is veel training voor nodig. Die hoeveelheid training was de afgelopen maanden dan ook behoorlijk toegenomen in omvang. Dit alles onder toeziend oog, van mijn trainer Remco van Veen, die nauwlettend mijn vorderingen via Trainingpeaks in de gaten hield. Hij bepaalde iedere week voor mij de training qua duur en inspanning. Het programma qua tochten, had ik grotendeels zelf bepaald in samenspraak met mijn sponsor, Vagisan, dat samen met Alpecin onderdeel van het Dr. Kurt Wolff instituut uit maakt. De liefde voor fietsen valt bij Vagisan niet ver van de Alpecin boom. En zo kwam het dat ik afgelopen jaar op een zeer bijzondere wijze aan drie prachtige Gran Fondo’s en één monstertocht samen met Vagisan en Alpecin mocht deelnemen.

Alpecin – One big warm cycling loving family


Vorig jaar werd ik voor het eerst door de Alpecin family uitgenodigd om met hen deel te nemen aan de Euroeyes Cycle classic in Hamburg. Het was direct liefde op het eerste gezicht en hierdoor een onvergetelijke ontmoeting. Dat ik ook dit jaar een aantal tochten onder hun vleugels genomen werd, was dan ook een prachtige voorzetting van onze warme affaire. Een oude affaire maar in een nieuw jasje. Een roze Vagisan jasje deze keer. En dus stonden de Eschborn-Frankfurt race, de Schleck Gran fondo in Luxemburg, wederom de Hamburg Euroeyes Cycle classic en de Ötztaler met (Vagisan en Alpecin) op het programma.

Onder de vleugels nemen kunnen ze heel goed bij Alpecin. Meteen al bij aankomst van de grote rondes, is duidelijk te zien waar de Alpecin familie zich bevindt. De felrode caravan omringd door Alpecin beachflags en een groot aantal leden van de Alpecin familie, kun je niet missen. Die familie bestaat uit heel diverse familieleden, variërend van huidige tot voormalige leden van het Alpecin amateurteam (een uniek initiatief waarbij ieder jaar een aantal geluksvogels worden uitgekozen om een seizoen lang door Alpecin als een prof wielrenner begeleidt te worden) tot medewerkers van Alpecin in Bielefeld, vrienden of zakelijke contacten van die medewerkers, mecaniciens, journalisten, fotografen, een promoteam en stagiaires. Het is een zeer kleurrijke groep mensen met één gemeenschappelijke deler: de liefde voor wielrennen.

De sfeer rondom de caravan is altijd fijn. Je kunt er een hapje eten, wat drinken, lekker neerploffen in één van de vele zitzakken, een smoothie maken met de Alpecin hometrainer/smoothiemaker, mooie Canyon fietsen bekijken of kijken hoe mecaniciens mooie Canyon fietsen nakijken en uiteraard je haar laten knippen door de cycling barber.

Fabulous Frankfurt & lovely Luxembourg

Zo was het dus in Hamburg, waar ik een geweldige eerste Gran Fondo ervaring opdeed en de ontvangst was niet anders in Frankfurt, Luxemburg en Ötztal. Een warm bad. Er was echter wel een verschil tussen die eerste keer Hamburg, die twee latere Gran Fondo’s en de Ötztaler en wel in de manier waarop ik deze reed.

Waar ik de eerste keer in Hamburg nog een Gran Fondo maagd was, ik er nog nooit eentje gereden had en ik ook niet zo goed wist wat mij te wachten stond, was ik in Frankfurt en Luxemburg al met een doel en had ik inmiddels al stukken meer ervaring. In Hamburg had ik ook het geluk om in een treintje te kunnen blijven rijden (het Alpecin treintje in dit geval).

In Frankfurt had ik dat geluk niet. En zo kwam het dat ik, nadat het startschot gelost werd, iedereen er als een gek vandoor ging en ik met een torenhoge hartslag, krampachtig op zoek ging naar een groep waarin ik lekker kon meedraaien. In die zoektocht draaide ik zelf per ongeluk veel te hard. Zo hard dat ik na 30 kilometer met een gemiddelde van boven de 40 kilometer per uur, de man met de hamer genadeloos tegenkwam. Dan is 70 kilometer best nog een eind om weg te trappen. Ik heb de eindstreep gehaald, maar het was niet gemakkelijk. Ik heb zelfs afstappen overwogen. Voor het eerst. Dus dit was een sterke karaktertraining. Karakter wat ik straks ook nodig zou hebben, tijdens die Ötztaler, dus dat kon ik niet genoeg trainen. Na afloop was ik gelukkig weer snel bij de fijne felrode Alpecin caravan, vlak achter de finishstreep. Plofte neer in één van de aangename zitzakken en kreeg direct een heerlijk drankje aangereikt. Amazing Alpecin.

In Luxemburg zou ik het wel heel anders aanpakken, had ik mij voorgenomen. Vooral omdat het niveau in Luxemburg heel hoog zou gaan liggen. Bij deze Gran Fondo kon je je namelijk kwalificeren voor de UCI Gran Fondo World Championships. Dus iedereen die hier kans op wilde en kon maken stond aan de start. Dat was niet mijn doel. Mijn doel was deze tocht van 155 kilometer en 2500 hoogtemeters prettig uit te rijden. Deze afstand en hoogtemeters combi had ik namelijk nog nooit gereden en ik wilde meten waar ik stond in mijn voorbereidingen voor de Ötztaler. We werden per leeftijdscategorie ingedeeld in de startvakken. Even dacht ik nog dat de start dan minder hard zou gaan, aangezien er ‘nog ouderen’ achter mij staan, maar niks bleek minder waar. Direct na de start schoten de krasse knarren van achteren met een moordend tempo voorbij. Ik liet mij dit keer echter niet meeslepen, wist dat ik nog heel wat kilometers weg te trappen had en bolde dus lekker op mijn eigen tempo door. Dat laatste lukte eigenlijk heel aardig. Ik eet en drink op tijd en kom in de beklimmingen in een lekkere flow. Ik geniet daadwerkelijk de hele 160 kilometer lange (bleken uiteindelijk een paar kilometers meer) tocht van de prachtige omgeving, overvliegende roofvogels en honderden enthousiaste vrijwilligers die vrijwel het gehele parcours autovrij en veilig hielden. De finish was fantastisch met de laatste kilometers dan toch nog keihard uit de wind in een klein treintje forse heren. Een klein cadeautje na 75% van deze tocht alleen te hebben gereden op de uitgestorven straten.

Uitgestorven was de Alpecin caravan allerminst. Daar klonk uit de boxen alweer lekkere muziek, vloeiden de drankjes rijkelijk en werd er volop gekletst. Wat is het toch een heerlijk volk, wielervolk. Amazing Alpecin.

738Bf122 7420 4511 9388 Ccd97Ff25A5A

Happy in Hamburg with the Vagisan Vamps

En toen werd het tijd voor nog een keer een rondje Hamburg. Een langer rondje dan vorig jaar, deze keer. Een snelle, vlakke 100 kilometers. Een laatste generale voor de grande Ötztaler finale het weekend erna. Topfit na acht intensieve trainingsmaanden arriveerde ik in Hamburg. Een nog warmer welkom met vele bekende en vele nieuwe gezichten stond mij te wachten. Met als grote verassing en kersen op de taart twee stoere Vagisan vamps die voor sprintbattles en fixierides naar Hamburg afgereisd waren. Het klikte meteen. Wat super leuk om deze insta heldinnen in real life te ontmoeten. Het weekend was wederom prachtig en de race nog fantastischer. Na afloop was ik een nieuw PR en een mooie ervaring rijker. Amazing Alpecin.

87638F13 4391 430F 86E5 Ee466Ebf8F10

Onvergetelijke Ötztaler

En dan is het eindelijk zo ver. Het weekend van de Ötztaler is aangebroken. Yes?! No!! Ik zie op tegen het vroege opstaan, de lange reis met een (on) Bekende Vlaming, het lange, lange fietsen en het onvoorspelbare weer. De vele, ontzette reacties van de afgelopen maanden, wanneer ik over mijn plannen vertelde, hebben mij bang en onzeker gemaakt.

Ik pak pas op het aller, allerlaatste moment mijn spullen in en rij op vrijdagochtend in alle vroegte naar een onbekende carpoolplek om een 12 urige rit met een onbekende man te maken. En om deel te gaan nemen aan een onbekende en ongekend zware tocht. Nog geen tien minuten later heeft alle angst en onzekerheid plaats gemaakt voor een kinderlijk enthousiasme. De (on)Bekende Vlaming blijkt uiterst aangenaam gezelschap en zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. De (fiets) verhalen zijn niet van de lucht en we geraken in licht extase wanneer wij na een lange reis dan toch eindelijk in het prachtige Ötztal arriveren. Het hele dorp ademt: fietsen. Geen toevallige wandelaars door de straten: fanatieke fietsers MET fiets. Geen nieuwe fashion collecties in de etalages: enkel en alleen fietskleding. Geen vroege kerstversiering aan de straatlantaarns: wapperende fietsshirts als één mooie, kleurrijke slinger. Het is zeker, hier gaat dit weekend serieus gefietst worden.

Wanneer we een korte helling (stijgingspercentage 25%, ja ja hier spreekt een kenner) nemen zien we de vertrouwde Alpecin entourage al weer staan. En zoals altijd weet ik dat het dan goed komt. Dit gaat een onvergetelijk Ötztaler weekend worden.

Diezelfde avond eten wij gezamenlijk in een typisch Tiroler restaurant. De sfeer is relaxed. Er wordt echt niet alleen maar pasta gegeten en er wordt door enkelen zelfs alcohol gedronken. Op het gebied van eten en drinken maakt iedereen zijn eigen keuze. Over het gespreksonderwerp zijn we iets meer eensgezind: de tocht van aanstaande zondag.

Dit gespreksonderwerp wordt die avond tot in den treure besproken, maar ook tijdens het verkenningsrondje de volgende dag, de gemeenschappelijke lunch op grote hoogtes en nog verder aangevuld met extra feitjes tijdens de algemene briefing onder in het dorp en de meer specifieke Alpecin briefing in het hotel. Nog meer stof tot nadenken en om over te praten. En ook al praten we veel samen en starten we als groep, één ding is zeker: op zondag is het voor de meesten van ons God voor ons allen en ieder voor zich.

Jij besluit namelijk zelf of je nu met of zonder arm,- of beenwarmers vertrekt, twee, drie of vier lagen aantrekt, regenjack en of windvest meeneemt, wat je vooraf, tijdens en na eet. Jij zit alleen op die fiets en jij gaat het doen. En dat deed ik, 227 kilometers lang. Af en toe sprak ik een andere deelnemer. Af en toe passeerde ik of passeerde mij een Alpecin vriend of vriendin en pepten wij elkaar op. Maar het leeuwendeel van de 12 uur en 8 minuten zat ik alleen op de fiets. Alleen met mijn gedachten. Alleen de omgeving in mij opnemend. Alleen de teksten op de shirts van renners voor mij lezend. Alleen de statistieken op mijn computer analyserend. Alleen het gevecht met mijn lichaam en geest voerend. Alleen van het hele spektakel genietend.

En daarom is de Ötztaler voor mij onvergetelijk. Mijn dank is groot. Vagisan & Amazing Alpecin.

Mrp9579

Reacties