Restless & Rare Souls

A restless soul is a person that cannot find rest wherever they end up. ... And a restless soul can't help themselves from go looking for it. The drive to move onwards is constant and ever-present.

Wanneer ik de definitie van een restless soul hierboven lees, klinkt het eigenlijk best wel heftig: nooit rust te kunnen vinden, waar je ook bent. Maar aan de andere kant, klinkt het ook angstaanjagend bekend in de oren: een constante, altijd en immer aanwezige drive hebben om jezelf te verbeteren. Als ik er zo naar kijk, ken ik best veel restless souls en beleven wij, samen of alleen, heel veel mooie avonturen in die altijd aanwezige en constante drive om onwards (in dit geval vooral fietsend) te moven.

Een rusteloos gevoel

Over het algemeen ben ik zeer tevreden over de manier waarop ik momenteel mijn (sport) leven leid. Ik heb, zoals ik al eerder beschreef, een indoor trainingsschema om mij de wintermaanden (op mijn fiets) door te helpen. Een schema waar ik mij, ondanks een nieuwe en redelijk intensieve baan en twee pre-tieners in huis, redelijk religieus aan houd...En toch bekruipt mij af en toe een rusteloos gevoel.

Over de voordelen van binnen trainen heb ik vorige keer nogal hard een lans gebroken en leek ik nogal overtuigd van mijn eigen principes. En toch betrap ik mijzelf er op dat ik mij afvraag of ik het zo goed doe. Ik kom dagelijks namelijk nog zo veel buiten bikkels tegen en ook in de commentaren op mijn stukje leek men mij ervan te willen overtuigen dat buiten fietsen toch echt The Only Way is. Echt? Of zijn zij nou zo dom en ik zo slim?

The only way

De voordelen van mijn indoor trainingen tijdens de wintermaanden zijn voor mij duidelijk. Ik kan onder andere gemakkelijker berg,- en short en long interval trainingen, min of meer begeleid, doen. Hier word ik sterker van. Dit geeft mij peace of mind, oftewel een resting soul.

Maar toch. Vanochtend was er een strak blauwe lucht, ijzig koude wind maar bovenal een stralende zon. Vol goede moed begon ik aan mijn trainingsprogramma, twee en een half uur zwoegen in Watopia. Maar mijn gedachten dwaalden af. Ik kon mij niet concentreren. Ik had het idee dat ik wel onwards aan het moven was, maar ik wilde vooral naar buiten moven. Ik had namelijk last van een restless en vooral ook duffe soul.

Buiten was het veel beter. Ik moest naar buiten! Dus ik droogde mij af, verwisselde wielen en ging naar buiten. Mjin ziel voelde direct voldoening. Wat heb ik genoten. Ja, het was koud. Ja, de wind sneed door mijn armstukken en ja, ik kon vanwege mijn koude handen amper de sleutel in mijn voordeurslot steken, maar God wat was het lekker. Ja, soms is buiten fietsen in de kou toch echt The Only Way!

Rare soul?

Afgelopen week heb ik echter ook ontzettend genoten van mijn binnentrainingen. Voor mij is er dus No Only One Way. Ik kan veel voldoening uit beide fietswerelden halen, binnen,- en buiten. Watopia geeft mij in de winter peace of mind, buiten fietsen geeft mij in de winter een clear mind.

Misschien maakt mij dat wel een Rare Soul.


Reacties