Overbelasting, balans en dat soort zaken….

Mijn motto was altijd: “Als je er niet bij neervalt, gaat het toch goed?!”. Daar ben ik toch wel even van terug gekomen. Dat neervallen moet je zien te voorkomen, want als dit gebeurt, ben je eigenlijk al te ver.

O m mij een beetje te kunnen begrijpen, moeten we even terug naar mijn jeugd. Begonnen met kleutergym om vervolgens de stap naar turnen te maken. Toen ik in groep 5 zat, zijn we verhuisd naar een ander dorp. Iedereen in mijn klas zat op korfbal, volleybal of voetbal. Dus ik ging, naast het turnen, op korfbal en voetbal.

Er waren weekenden bij dat ik op vrijdagavond aan het trainen was voor turnen, zaterdagochtend op het korfbalveld stond en daarna het veld over stak om nog een wedstrijdje te voetballen. Zondag vond ik eigenlijk maar een saaie dag om dat er dan geen actie was.

Eenmaal naar het voortgezet onderwijs moesten er toch keuzes gemaakt worden. Met turnen kwam ik toch niet echt verder en korfbal ging best aardig, dus was de keuze makkelijk. Al vrij snel stond ik als broekkie in het eerste van Kinea, destijds eerste klas. Naast mijn sportopleiding op de ALO in Groningen, was ik dus fanatiek aan het trainen. Ik ging dan ook niet op kamers, omdat dit totaal niet paste met de trainingen.

Vanaf mijn 20ste tot en met mijn 27ste heb ik in Helmond, Eindhoven, Sneek, Den Helder, Alkmaar en in Bergen gewoond. Toen ik in Noord – Holland woonde ben ik gaan korfballen bij Groen Geel in Wormer. Dit was qua niveau weer een stapje hoger. Hier heb ik best een leuk niveau bereikt, maar ik was nooit echt goed genoeg voor een basisplaats in het eerste. Naast de trainingen wilde ik mijn basisconditie verbeteren, dus ben ik gaan hardlopen. En hier is eigenlijk mijn allereerste en meest hardnekkige overbelasting blessure ontstaan.

Ik begon op mijn kunstgrasschoenen met hardlopen. Heel erg fout natuurlijk! Daarnaast maakte ik veel kilometers over het strand en hier was mijn lichaam helemaal niet aan gewend. Daarbij heb ik de meest gemaakte fout begaan door in korte tijd té snel op te bouwen in kilometers. Kortom, ik deed maar wat. Hier zijn de eerste pijntjes in de schenen ontstaan.

Op een gegeven moment toch maar hardloopschoenen aangeschaft, maar niet minder gaan trainen. De pijntjes in mijn schenen gingen over in een scheenbeenvliesontsteking in beide benen. Uiteindelijk heb ik hier vier jaar lang mee gelopen. Eigen schuld dikke bult, want ik dacht dat ik wel door de pijn heen kon sporten. Toen dit toch niet bleek te werken, ben ik hulp gaan zoeken in de vorm van shock wave, accupunctuur, sportmassage en ga zo maar door. Maar zolang je toch blijft sporten, verandert er helemaal niets. Met pijn in mijn hart ben ik toen gestopt met korfbal en hardlopen. Door mijn werk was ik gelukkig nog wel met sport bezig.

Na verloop van tijd ben ik rustig aan weer wat kilometers gaan maken. Tot mijn grote verbazing was ik weer pijnvrij. Om niet weer in dezelfde valkuil te stappen, ben ik het heel rustig op gaan bouwen. Ook ben ik in die tijd met bootcamp gestart o.a. om mijn spieren sterker te maken.

En kijk nu eens, afgelopen april heb ik een marathon gelopen en deze zomer heb ik 32 kilometers door de bergen gehuppeld!

Tip van de dag: luister goed naar je lichaam. Voel je een pijntje, neem even rust. Houd niet stug vast aan je trainingsschema. Je lijf geeft duidelijk aan, wanneer het te veel is. Mooie woorden die iedereen wel kent, maar heel lastig zijn om toe te passen. Mijn motto was altijd: “Als je er niet bij neervalt, gaat het toch goed?!”. Daar ben ik toch wel even van terug gekomen. Dat neervallen moet je zien te voorkomen, want als dit gebeurt, ben je eigenlijk al te ver.

Een mooie afsluiter: mijn vader heeft vorig jaar een zware hartoperatie moeten ondergaan. Na deze operatie hebben we afgesproken om elk jaar een mooie fietstocht te maken samen. Dit jaar hebben we de Elfmerentocht van 100 km gefietst. Mijn vader was hier heel fanatiek voor aan het trainen, naast dat hij ook nog aan het hardlopen was, té fanatiek dus. Op een gegeven moment kreeg ik een appje van mijn moeder, met daarin de vraag of ik mijn vader dringend wilde verzoeken zijn trainingen te minderen, want hij was een beetje doorgeslagen. Lang verhaal kort, ik heb mijn vader gebeld en hem advies gegeven over zijn trainingen. Heel bijzonder, dat ik hem hierin advies moest geven. Ik, de koningin van de overbelasting. Heb ik toch wat geleerd de afgelopen jaren.

Fb Img 15384794528441 Screenshot 20181002 1313591 Screenshot 20181002 1312521 Fb Img 15384794887291 Screenshot 20181002 1319261

Reacties

03 okt. 2018
Marije
Leuk hoor miss Hallie 💋
03 okt. 2018
Izaura Bans
Lekker geschreven, goed bezig.
03 okt. 2018
Peter Spruit
Mooi verhaal en zo herkenbaar!