Matterhorn Trail 32 km

Mijn allereerste trail! De eerste van velen of nooit meer?

Opgroeien in Friesland betekent lopen op klompen, post versturen met de postduif en met de tractor naar school, omdat je gewoonweg geen auto hebt. Dit is natuurlijk niet waar, behalve dat laatste over die auto dan.

Ik groeide op zonder auto en dit betekende dat we alles met de fiets of het openbaar vervoer moesten doen. Dit klinkt shocking, maar dat was het niet hoor! We woonden overal vlakbij en ik heb die auto echt niet gemist. Als we op vakantie gingen, pakten we de trein. Zwitserland is favoriet bij mijn ouders, dus gingen we regelmatig met de nachtrein naar de bergen. Ik denk dat daar mijn liefde voor Zwitserland is ontstaan. Al vond ik wandelen toen maar niks!

Vorig jaar kreeg ik een appje van een loopvriend met daarin de vraag of ik toe was aan een leuke uitdaging. Toen bleek dat die uitdaging een trail van 32 kilometer in Zwitserland was, heb ik gelijk “Ja” gezegd.

Eerst moest er nog ‘even’ getraind worden voor de marathon van Rotterdam, maar daarna konden de heuveltrainingen gaan beginnen. En dat is best lastig in Nederland, dus dat werd trainen rondom de Rotterdamse Alp en daarnaast veel kilometers maken op de weg. Tijdens mijn vakantie in Frankrijk kon ik ook nog wat kilometers maken en heuveltjes pakken.

Met de naderende trail kwamen ook de zenuwen, want wat kon ik precies verwachten en vooral ook de vraag of ik het wel aan zou kunnen? Gelukkig waren mijn vader en goede vriendin er bij, waardoor ik afleiding had. Een aantal dagen voor de trail hebben we Zermatt verkend, een mooie wandeling gemaakt, yatzee gespeeld en natuurlijk onwijs genoten van de prachtige Matterhorn.

Maar toen kwam toch echt de dag van de trail! Uiteraard wakker voor de wekker, weinig zin om te eten en veel toiletbezoekjes. Dit is overigens standaard voor elke wedstrijd. Ik wilde gewoon beginnen aan dit avontuur. Gelukkig ging de tijd die ochtend snel en voor ik het wist stond ik aan de start. Eenmaal gestart waren de zenuwen weg en kon het genieten gaan beginnen.

De eerste twee kilometers gingen door het centrum van Zermatt en daarna mochten we gelijk volop klimmen. Mijn benen moesten hier echt aan wennen en het duurde even voordat ik in een lekker ritme zat. Ik liep met twee hardloopmaatjes, maar deze heb ik al vrij snel moeten laten gaan. Ik merkte, dat mijn hartslag te hoog zat en ik dus rustiger aan moest doen. Helemaal met het vooruitzicht, dat de aller zwaarste klim naar de Schwarzsee nog moest komen. Ik moest mezelf sparen. Mijn vader stond op het 13 kilometerpunt bij Riffelalp. Of je nu 3 jaar bent of 33, het is altijd fijn om je vader te zien! Na een dikke knuffel kon ik weer vol goede moed verder. Ik voelde me trouwens goed en fit. De klim naar de Schwarzsee was inderdaad zo zwaar als dat er gezegd was. Bij sommige stukken moest ik mijn handen gebruiken en voelde ik de verzuring behoorlijk in mijn bovenbenen. Doordat ik een mooi ritme vond, ben ik zonder te stoppen boven gekomen. Hier kwam ik mijn loopmaatjes weer tegen! Zij liepen sneller, maar moesten daardoor ook vaker pauzes nemen. Doordat ik stug één tempo liep, kwamen we bijna tegelijk aan op het hoogste punt. Hier was ook de laatste verzorgingspost. De verzorging onderweg was trouwens onwijs goed geregeld. Sportdrank, water, thee, cola, bouillon, koek, gedroogd fruit en nog veel meer. Uiteraard had ik zelf ook voeding mee. De repen en gelletjes van Born waren een goede aanvulling. Lekker van smaak en niet zwaar op de maag!

Vanaf de Schwarzsee was het nog 10 kilometer dalen richting de finish. Deze laatste 10 kilometer hebben we met z’n drietjes afgelegd. Het was super gaaf om samen te kunnen finishen!

Wat was dit een bijzonder mooi avontuur! Ik heb zo onwijs genoten van deze minivakantie met mijn vader, vriendin en loopvrienden. In de bergen zijn, heeft iets magisch. Het geeft een bepaalde rust. Ik ben erg dankbaar, dat ik hier heb mogen trailen. Dit is een ervaring die ik nooit meer zal vergeten.

Mijn allereerste trail en zeker niet mijn laatste!


Reacties