Hard omhoog rijden, dat kan ik wel!

Hee daar ben ik weer! Ik heb een tijdje niks van me laten horen, maar dat betekent niet dat ik niks leuks of spannends heb meegemaakt. Integendeel zelfs! De zomer is voor mij altijd de drukste periode van het jaar. Terwijl heel Nederland geniet van zon, zee en strand, ben ik volledig gefocust op het fietsen. Bijna wekelijks rijd ik wel ergens in Europa een wedstrijd. Met een beetje geluk op ‘fietsafstand’, en met wat minder geluk ruim 1500 kilometer van huis.

De afgelopen maanden heb ik me voorbereid op het WK para-cycling dat volgende week van start gaat in Emmen. Een thuiswedstrijd dus. En ondanks dat de enige ‘klim’ die we in Emmen tegen zullen komen hoogstwaarschijnlijk een viaduct is, heb ik er toch voor gekozen om in heuvelachtig gebied te gaan trainen. Enerzijds omdat ik me hier prettig bij voel, ik ben van origine een jongen uit Heerlen die niks anders gewend is als klimmen. Anderzijds omdat je zo continue een interval prikkel krijgt door bergop en bergaf te rijden, iets wat ik ook heel graag doe. Daarom ben ik in juni op trainingskamp geweest in het Baskenland van Spanje, en heb ik in juli en augustus veel getraind én gekoerst in het prachtige Heuvelland van Zuid Limburg.

Bella Italia

Maar we gaan eerst even terug naar de plek waar ik me heb weten te kwalificeren voor het WK. De zon schijnt al door de gordijnen als ik wakker word ik de B&B waar ik verblijf tijdens de World Cup in het Italiaanse Corridonia. Italië, daar heb ik goede herinneringen aan. Vorig jaar pakte ik in dit land brons op het WK tijdens de wegwedstrijd en het parcours van dit jaar moet me nog beter liggen. Zowel de tijdrit als wegwedstrijd gaan over een rondje van 9 km met de laatste 3 km een klim van gemiddeld 5%. Mooi constant met op het einde nog even een steil stuk van boven de 10%. Dit is er eentje op mijn lijf geschreven!

Fb Img 1557567728233

Dat deze klim op mijn lijf was geschreven liet ik wel blijken tijdens de tijdrit. We moesten 3 keer het rondje van 9 km afleggen en dus ook 3 keer die klim omhoog rijden. Het plan was dan ook om elke ronde de klim net boven het omslagpunt omhoog te rijden. Dat is iets wat ik heel goed kan volhouden voor langere tijd. Zo gezegd, zo gedaan.

Wist ik veel

Als een van de laatste deelnemers ging ik van start. Aangezien mijn teamgenoten nog onderweg waren en we niet genoeg volgauto’s bij ons hadden, had ik geen auto achter me rijden en dus ook geen communicatie met de staf. Vooral dat laatste vond ik jammer want ik kreeg nu geen tussentijden door en had dus ook geen flauw idee hoe ik het deed ten opzichte van de concurrentie.

In de eerste ronde had ik al twee jongens die voor me waren gestart ingehaald. Dit waren ook niet de beste klimmers, maar gaf me wel een positief gevoel. Dat gevoel werd sterker toen het publiek in de tweede ronde, voor mijn idee, wel heel erg enthousiast werd. Het werd me allemaal pas duidelijk aan de voet van de laatste beklimming, toen een Nederlandse fan naar me riep dat ik moest blijven doorgaan, ‘want ik reed voor podium’.

Fb Img 1557567742402

Met alles wat ik in me had reed ik de laatste meters over de kasseien door de smalle Italiaanse straatjes naar de top van de beklimming waar de finishlijn was getrokken. Eenmaal over de streep, wist ik nog steeds niet of mijn prestatie goed genoeg was voor het podium en zo ja welke kleur medaille ik dan mocht ophalen. Het duurde me allemaal te lang dus ik besloot terug te rijden naar de team area en alvast aan de cooling-down te beginnen op de rollers. Morgen moest er namelijk weer gekoerst worden.

Tot grote verbazing

Het duurde uiteindelijk nog een half uur, totdat de bondscoach me kwam vertellen dat ik een tweede plaats had behaald, slechts 6 seconden van het goud. Het goud dat gewonnen werd door de Italiaan, en ex-Formule 1-coureur, Alessandro Zanardi. Maar de grootste verrassing was toch wel die zilveren plak voor dat Nederlandse broekie. Heb ik weer iedereen weten te verbazen, want tijdrijden is normaal niet mijn ding, maar hard omhoog, dat kan ik wel!


Reacties