Er was eens...

...een hardloopster die besloot de wonderbaarlijke, wijde wielerwereld in te trekken. Ze leerde de cultuur en de mensen kennen, leerde de taal te begrijpen, maar ontdekte ook de gevaren. Ze voelde zich er thuis en besloot nog een tijdje te blijven.

Wielrenners bleken er in alle soorten en maten te zijn. Van de coole, snelle hipsters in monochroom kleurige cyclingkits, bijpassende velokicks en snelle plangas op hoge velgen tot de krasse, oudere knarren in dikke, vaak door de lokale fietsenwinkel gesponsorde oversized wielershirts al dan niet met of zonder helm en soms nog op een stalen frame. De ene wielrenner is op zoek naar een unieke outfit om zichzelf te onderscheiden, de ander blend het liefst in een éénkleurig peleton in. Sommigen keuvelen in een rustig tempo op een zonnige zondagochtend, anderen proberen gejaagd ieder Strava kommetje te pakken.

Waar de keuze voor een outfit voor iedere wielrenner verschillend is, is de taal wereldwijd hetzelfde. Een woordeloze, gebarentaal. Een hand over de rug: obstakel links of rechts. Met de vinger naar de grond: obstakel op de weg. Hand in lucht, vingers gespreid: remmen!

Er schuilen echter ook gevaren in deze kleurrijke, universele taal sprekende wondere wereld. Ieder fietsmaatje, kan zich namelijk als gevolg van een kleine onoplettendheid tot een groot gevaar ontpoppen met een potentiële, nare val als gevolg. Iedere appende, tegemoet komende scholier een bewegend obstakel waar een aanvaring ten allen tijde mee vermeden dient te worden. Iedere ongeduldige automobilist een gevaarlijk en ongeleid projectiel. Iedere stoeprand, putdeksel of zelfs onschuldig hoopje vuil en zand in een flauwe bocht kunnen bij een foutieve inschatting nare gevolgen hebben.

En toch...die wonderbaarlijke wielerwereld, vol gevaren en gebaren, is een wereld vol met knotsgekke wielerfanaten en één gemeenschappelijke deler: de liefde voor de koers. Zij houdt er inmiddels ook van, besluit nog een tijdje te blijven en fietste nog lang en gelukkig.


Reacties