En toen zei mijn lichaam: “Stop”.

Ik neem jullie mee naar het moment waarop mijn lichaam aangaf dat het even genoeg was. Het moment waarop mijn lichaam mij probeerde aan te geven dat het zo niet langer ging.

Een week voor de Heuvelland marathon was ik klaar met mijn trainingen. Ik mocht eindelijk rust nemen en hoefde even helemaal niets meer. Ik was ook moe en ‘klaar’ met trainen. Eigenlijk was ik ‘klaar’ met alles en haalde nergens meer plezier uit. Het werd allemaal een verplichting en ik kon zelfs niet meer genieten van een geweldig concert van Kensington. Ik wilde alleen maar slapen en rust. Het openen van mijn agenda zorgde al voor stress.

De marathon

Terug naar de week voor de marathon. Op vrijdagavond kortte ik mijn laatste lange duurloop in van 20 naar 12 km en op zaterdagochtend ging ik nog even naar bootcamp, want dat kon er nog wel bij. Op zondag vierden mijn bonusdochter en vriend hun verjaardag. Een gezellige boel met vrienden en familie. Toch kon ik niet genieten: ik was moe, alle prikkels kwamen binnen en ik kon me er niet meer voor afsluiten. Praten was al teveel. Ik ben toen huilend op bed gaan liggen, want het voelde alsof ik tekort schoot naar iedereen beneden. Mijn ouders waren speciaal vanuit Friesland gekomen, maar ik kon het niet eens opbrengen om gezellig te doen. Het voelde als falen én ik was bang voor de meningen van de mensen beneden. In mijn hoofd hoorde ik ze al zeggen, dat ik te veel sportte, te veel activiteiten ondernam, teveel op social media zat, te veel bezig was met collega’s/leerlingen en te veel nieuwe dingen/taken aannam.

Toch geen rust pakken

Op maandag ging ik toch maar naar m’n werk, want van huis uit heb ik mee gekregen: als je niet naar school/werk kan, kun je ook geen leuke dingen als sport doen. Met de marathon in het vooruitzicht vond ik dat ik me niet ziek kon melden en gewoon even door moest zetten. Ik hield het tot 11.00 uur vol, daarna ben ik naar huis gegaan. Thuis ben ik op bed gaan liggen en heb ik geslapen. De volgende dag gewoon weer opgestaan en ging ik op huisbezoek bij een leerling. Tijdens het gesprek merkte ik al, dat ik me niet goed kon concentreren en eenmaal terug in de auto was het helemaal klaar. Ik reed 100 meter en moest toen de auto aan de kant zetten. Ik werd duizelig, alles werd wazig voor m’n ogen, ik begin te trillen, m’n ademhaling had ik niet meer onder controle en ik raakte in paniek.

Gelukkig lukte het mij nog om een vriendin te bellen die in de buurt woonde om daar vervolgens naar toe te rijden. Raampje open en proberen mezelf rustig te krijgen. Eenmaal binnen stortte ik volledig in. En toen wist ik dat het niet goed was, foute boel.

“Nu zit ik in de tuin…”

Dit allemaal is inmiddels alweer drie maanden geleden en nu zit ik hier, in de tuin, mijn verhaal te schrijven. Waarom? Omdat ik merk dat ik het fijn vind om het van me af te schrijven. Het zorgt voor ruimte en overzicht in mijn hoofd én ik vind het fijn dat de mensen om mij heen weten wat er speelt en in mij omgaat, zodat ik het niet steeds opnieuw hoef uit te leggen, want dat kost onwijs veel energie. Ik beleef het dan namelijk keer op keer opnieuw.

In de afgelopen drie maanden heb ik hard aan mezelf gewerkt, door vooral veel te praten. Ik heb zo geprobeerd inzicht te krijgen in de oorzaak, in de werking van mijn lichaam, maar ook om te leren omgaan met burn-out klachten en het allerlastigste van alles: de acceptatie. Ik moet mijn leven opnieuw indelen. Wat vind ik nu echt belangrijk? Waar krijg ik energie van? Wie geeft mij die energie?

Een burn-out en/of burn-out klachten worden vaak gelinkt aan werk. In mijn geval was dat zeker niet de oorzaak. Ja, ik houd van mijn werk, leerlingen en collega’s en doe alles voor ze. Echter, daar lag niet het probleem.

Durf ‘nee’ te zeggen

De oorzaak ligt bij mij: hoe ik ben. Of eigenlijk misschien meer hoe ik vond dat ik moest zijn. Perfectionistisch, niets willen missen, voor iedereen klaar staan op elk moment van de dag, mezelf geen rust gunnen, niemand teleur willen stellen, geen ‘nee’ zeggen, alle sociale contacten onderhouden, fit zijn, mezelf blijven ontwikkelen op werkgebied en dan thuis ook nog gezellig willen zijn.

Dat heb ik een aantal jaren vol kunnen houden, maar op een gegeven moment lukte het mij niet meer om dit allemaal in stand te houden en dát voelde dan ook weer als falen. Terugkijkend ben ik eigenlijk al twee jaar lang ‘moe’. Dat voelde ik ook en daar heb ik destijds ook gesprekken over gehad, maar ik dacht dat ik het wel alleen kon oplossen.

Delegeren en rúst pakken

Proberen iets meer te delegeren, niet alles naar me toe trekken. Daarbij ook verstandiger trainen aan de hand van een trainingsschema mét voldoende rust. Ik sloeg trainingen en wedstrijden over wanneer ik geen zin had. Dit was voor mij al heel wat, maar eigenlijk kwam dit alles te laat. Ik had geen reserves meer en was alleen maar aan het afbreken. Niet alleen fysiek, maar ook geestelijk door de druk die ik mezelf oplegde.

Burn-out klachten

Hierboven had ik het over leren omgaan met de burn-out klachten. Ik krijg vaak de vraag wat ik dan voel, wat ik ervaar en dat is best lastig uit te leggen, maar ik doe toch een poging:

  • Zo moe zijn, dat zelfs rechtop zitten te veel is.

  • Nek, schouder en kaak zijn pijnlijk.

  • Geen eetlust.

  • Altijd “aan” staan. Spieren staan strak en op spanning.

  • Ademhaling niet onder controle, waardoor hartslag omhoog gaat, je duizelig en angstig wordt.

  • Alles komt binnen: je niet af kunnen sluiten. Geluid, licht: alles voel en zie je.

  • Vergeetachtig zijn.

  • Niet uit je woorden kunnen komen.

  • En huilen, heel veel huilen.

Gelukkig zijn een aantal van deze klachten de afgelopen maanden afgezwakt, maar er hoeft maar een kleine ‘tegenslag’ te zijn of ze zijn terug.

Eerder gaf ik aan, dat ik het idee had, dat ik alles zelf wel op kon lossen, maar daar ben ik wel van teruggekomen. De afgelopen periode heb ik veel gesprekken gehad met o.a. een coach, maar nu is het moment daar om nog iets meer de diepte in te gaan met een psycholoog. Spannend, maar nodig. Het lukt me gewoon niet alleen. Gelukkig heb ik een heel fijn thuis, lieve familie, vrienden en collega’s. Het contact met de laatste drie is momenteel minimaal, maar ik weet dat ze er voor me zijn. En voor diegene die het niet begrijpen is het ook goed. Ik moet accepteren, dat ik niet alles in stand kan houden en dat wil ik ook helemaal niet, want ik wil niet terug naar hoe het was.

Een nieuwe structuur

De afgelopen periode heb ik veel gesprekken gehad, maar ben ik ook bezig geweest met het opnieuw indelen van mijn leven. Voor zover dat nu gaat dan. Structuur, beweging, rust, ontspanning en slaap zijn de belangrijkste punten waar ik mee bezig ben geweest.

Bewegen is goed voor je lichaam én geest. Het geeft mij vertrouwen in mijn lichaam en het gevoel dat ik iets wél kan. Buiten zijn is gewoon heel erg fijn. Ik begon met wandelen en uiteindelijk kon ik weer rustig aan beginnen met hardlopen. Niet op snelheid of afstand, maar lekker vogeltjes kijken en genieten.

Voeding is ook een belangrijk onderdeel. Mijn eetlust ging achteruit, waardoor ik minder at en me dus daardoor ook niet goed voelde. Dit kon natuurlijk niet de bedoeling zijn, want ik wil beter worden. Daarom ben ik heel erg bewust bezig met eten. Het ontbijt is geen probleem, daar kijk ik ’s avonds altijd al naar uit, maar overdag verplicht ik mezelf om regelmatig te eten en zorg ik voor variatie. Nu ik veel thuis ben, vind ik het ook leuk om nieuwe (gezonde) recepten uit te proberen. Daar is weer tijd voor en ik moet eerlijk toegeven, dat het best ontspannen is, dat koken.

Ook zorg ik voor voldoende voedingstoffen voor, tijdens en na het sporten. Mijn lichaam stond stijf van de spanning en magnesium zorgt ervoor dat ik ’s nachts minder snel last van kramp heb. Nu neem ik standaard na het sporten een magnesium shotje van Born voor herstel en natuurlijk voldoende water, zeker nu richting de zomer.

Naast voeding en beweging is rust en ontspanning ook erg belangrijk. Daarom ben ik begonnen met yoga om te leren ontspannen, maar ook een stukje mindfulness. In het hier en nu zijn, gedachten te accepteren en er niet gelijk een gevoel aan te verbinden. Het te laten zijn, zoals het is.

En hoe nu verder?

Gelukkig voel ik me weer iets beter. Ben ik thuis gezelliger, kan ik een aantal uurtjes werken, kan ik genieten van hardlopen en wordt mijn conditie weer een beetje beter. Dit laatste merk aan mijn hartslag tijdens inspanning. Deze ligt nu beduidend lager, dan toen ik mijn eerste rondje maakte.

Uiteraard wil ik er naartoe, dat ik me weer goed voel, energie ervaar en niet hoef na te denken over of iets wel of niet gaat. Dat ik weer lekker voor de klas kan gaan staan, gezellig met mijn collega’s kan lachen, trails kan lopen en met vrienden en familie kan afspreken. Dit dan wel onder mijn voorwaarden en wanneer het goed voelt voor míj en niet omdat ik de ander niet wil teleurstellen.

Rust

Boven alles wil ik gewoon rust. In mijn leven en in mijn hoofd. Ik wil de controle terug. En daarin heb ik nog heel wat stappen te maken, maar ik weet zeker dat mij dat gaat lukken. Want mijn valkuilen zijn ook mijn sterke punten. Ik ben sociaal, attent, hardwerkend, perfectionistisch, lief, meedenkend, sportief, een teamplayer, leergierig en openminded, Dit maakt mij een goede vriendin, docent, werknemer en teamgenoot.

Het komt goed!



Dsc01924 Dsc01841 Dsc01831

Reacties

19 jun. 2019
Carlijn
Wow ik lees min of meer mijn eigen verhaal en mijn eigen valkuilen! Wat ontzettend goed en knap van je dat je dit deelt en er zo open over bent. En ook dat je al zo ver bent dat je weet waar het allemaal aan ligt en vandaan komt! Die laatste stap (pen) ga je ook maken. Ik vind het soms nog steeds lastig om niet te perfectionistisch te zijn. Een 7,5 is ook goed hoeft niet alleen maar 10-en.... Je komt er zeker! 😘
19 jun. 2019
Marga Bakker
Wat een mooie blog Margriet, 👍👍Fijn dat je dit deelt, zodat iedereen meteen weet, waar je doorheen moet en gaat. Je eigen gevoel volgen, en niet altijd naar de meningen van andere luisteren. Ik wens je veel sterkte toe, en het gaat vast allemaal weer goed komen, 😘😘
18 jun. 2019
Ruud van Balkom
Jeetje Margriet wat heftig allemaal een aantal jaren geleden kwam jij bij mij in beeld door onze gezamelijke sport het korfbal ....maar jij was ook al bezig met het hardlopen ....moet bekennen dat ik als korfbaltrainer en hardloper weleens afvroeg ..wat is Margriet gedreven bezig hoop dat het goed blijft gaan. Nu ben jij weer rustig aan het terug komen en geniet van de kleine fijne momenten zoals jij zelf al zegt .....ik zie de vogels weer en blijf die ook zien .....sterkte verder xx Ruud
17 jun. 2019
Gre
He Margriet, Wat goed dat je dit zo deelt/beschrijft. Helpt je alleen maar! Sterkte, maar vooral succes! Het komt goed. Liefs
17 jun. 2019
Ruud vd geugten
Heftig! Take your time je sterktes en zwaktes kennen is alleen maar goed, een psycholoog zal de juiste vragen kunnen stellen om voor jezelf een goed plan van aanpak te maken lijkt me! Beterschap! X