Zo had je alles en zo heb je niks meer

2020 leek een topjaar te worden. Alles zag er zo rooskleurig uit. Ik dacht mijn leven op orde te hebben. Vol vertrouwen keek ik naar de toekomst. Totdat ene moment, dat ene moment waarop ik het meest dierbare verloor. Een klap die ik nu twee maanden later nog steeds niet te boven ben.

Vooral op mentaal vlak zit ik er helemaal doorheen. Ik probeer me vast te houden aan mijn trainingsschema, de enige houvast die ik op dit moment nog heb, maar zelfs dat begint te wankelen nu het coronavirus ook Nederland in zijn greep heeft. Trainingen lopen al een tijd niet meer lekker. Het kost ontzettend veel moeite om mijn niveau te halen en de zin in het fietsen is zo goed als verdwenen. Normaal is fietsen bij uitstek de manier om je hoofd leeg te maken, maar die van mij ontploft zo’n beetje. Elke training weer.

Hoe nu verder?

En dus ga je nadenken. Wil ik dit nog wel? Is dit het me allemaal wel waard? Nou nee, niet op deze manier. Begrijp me niet verkeerd, het leven van een topsporter is heel mooi. Elke dag een paar uur trainen, ondertussen de wereld rondreizen voor wedstrijden en trainingskampen, en daar ook nog eens betaald voor krijgen. Wie wil dat nou niet? Maar je moet er ook veel voor laten. Teveel als je het mij vraagt. Ik ben niet de typische topatleet die alles overheeft voor zijn sport. Ik ga me echt niet druk maken wanneer ik een keer een training oversla, niet op tijd in bed lig, of teveel eten op mijn bord schep. Het geeft belangrijkere en meer waardevolle dingen in het leven.

Feb1

Men zegt altijd dat je in emotie geen overhaaste beslissingen moet nemen. Dat je daar achteraf spijt van krijgt. Op dit moment zegt mijn gevoel me dat ik beter kan stoppen. Liever vandaag nog dan morgen. Maar is dat ook de beste oplossing voor de langere termijn? Wil ik dat risico lopen? Wie geeft me de garantie dat ik weer terug krijg wat ik ben verloren? Soms moet je de gok wagen. Wat heb ik nog meer te verliezen? De toekomst zal het uitwijzen.


Reacties