De Ploeg der Ploegen

Zo vlak na het schaatsseizoen, zijn maart en april voor mij altijd rustige maanden qua training. Dit jaar zijn we echter massaal beland in een intermezzo van onbekende lengte, waarin vooruitkijken lastig is. Als één van de eerste maatregelen werden (sport)evenementen afgelast, op zowel het lokale voetbalveld als de internationale televisie. Logisch en terecht. Bij gebrek aan wielerkoersen, worden er op tv voorjaarsklassiekers uitgezonden van jaren terug. Op dezelfde manier wil ik dit moment gebruiken om terug te blikken. Afgelopen januari maakte onze hoofdsponsor namelijk bekend een punt te zetten achter team iM FARMING. Na vier jaar is het gedaan met de marathonschaatsploeg, die ik samen met mijn ploeggenootjes destijds zelf oprichtte. Lees hieronder het verhaal over team iM FARMING, oftewel “De Ploeg der Ploegen”: de ploeg die zaaide en oogstte.

Maart 2016: Het begin

Voordat ik de overstap maakte naar de Topdivisie van het marathonschaatsen, reed ik wedstrijden in de regionale Noord-Oostcompetitie. Mijn trainingsmaatje Elske en ik reisden elke twee weken naar ijsbanen in de Noordoostelijke provincies van het land. Na twee seizoenen hadden we ons zodanig laten zien, dat we mochten promoveren naar de Topdivisie. Met weinig connecties in de top van het marathonschaatsen, bleek dit niet zo eenvoudig. We besloten daarom met de Friezinnen Andrea en Hilde-Marije, concurrentes in deze competitie, samen een nieuw team op te richten. Kirsten Velzenboer, die al in de Topdivisie reed dat seizoen, wilde graag ons team versterken.

2016-2017: Op zoek naar vruchtbare grond

Onze ploeg was dus vrij snel compleet, we moesten alleen nog op zoek naar een vruchtbare bodem – sponsoren – om daadwerkelijk te kunnen zaaien. We sloegen direct de hand aan de ploeg. Omdat ik in de rode kleuren van mijn studentenschaatsvereniging reed en Elske in een koeienschaatspak, het uniform van haar club, werd onze werknaam al snel “Roodbont”. Onbevangen als we waren, hebben we toen zelfs een bedrijf met die naam benaderd – zonder succes uiteraard. Uiteindelijk kwamen we bij onze hoofdsponsor Kverneland Group via bekenden. De perfecte ploegleider vonden we in oud-marathonschaatser Erik van den Boogert. Hij was (en is nog altijd) actief als trainer op het marathonuur in Nijmegen, waar Elske en ik trainden. Via Kirsten leerden we Gerhard Joling kenden, die aansloot als fysiotherapeut en verzorger.

Het eerste schaatsseizoen hebben we vooral gebruikt voor bodemonderzoek, door ons in het damespeloton te mengen en het niveau te verkennen. Tijdens de eerste wedstrijd bleek dat we al goed mee konden komen: de eerste zaadjes waren geplant. Elske reed dat jaar de eerste top-20 klassering en zelf eindigde ik als 20ste in een loodzware editie van de Alternatieve Elfstedentocht. Hilde-Marije reed als reserverijdster in de Regiotopcompetitie, zorgde daar voor het eerste iM FARMING leiderspak en eindigde uiteindelijk knap als tweede in het klassement. Ook werden we die winter getrakteerd op één wedstrijd op Nederlands natuurijs, in Noordlaren. De kroon op het seizoen was het NSK Marathon (voor studenten) waar Elske en ik het peloton lapten, terwijl Andrea en Hilde-Marije afstopwerk verrichten. Uiteindelijk stonden we met zijn drieën op het podium.

Cropped

2017-2018: Een goed oogstjaar

Vlak voor het einde van ons eerste seizoen kwam Anne Tauber, tweede in de Alternatieve Elfstedentocht 2017, aankloppen bij ons team. Team iM FARMING kon haar de ruimte bieden om haar professionele sport, mountainbiken, te combineren met het marathonschaatsen. Met de komst van Anne als kopvrouw, konden we de stap maken om meer te gaan koersen als ploeg. Dit bleek tijdens de eerste wedstrijden lastiger dan gedacht, maar Anne sleepte in de eerste wedstrijd al wel het Jongerenpak binnen. Elke wedstrijd probeerden we het ploegenspel verder uit te bouwen. Alle puzzelstukjes bleken samen te vallen bij dé wedstrijd van het jaar: De Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee. Anne Tauber won de wedstrijd over 200 km. Voor ons team was dit één van onze hoogtepunten. Op de Weissensee doopten we onze ploeg – heel arrogant – “De Ploeg der Ploegen.” Als je echter weet dat onze hoofdsponsor landbouwwerktuigen vervaardigt, ligt deze naam wat meer voor de hand.

Na de Weissensee reden we dat seizoen overigens nog veel wedstrijden op "buitenijs": Niet alleen debuteerden we op Zweeds natuurijs, maar mochten we ook koersen in het (open) Olympisch Stadion in Amsterdam. We sloten het seizoen af met een driedaagse op natuurijsbanen in Nederland. Een strenge winter hoeft dus niet per se fataal te zijn voor de oogst!

Bord

2018-2019: Een stapje professioneler

Om het team in de basis sterker te maken, gingen we op zoek naar een nieuw ploeggenootje. Onze keuze viel op Anneleen Zijl. Haar wortels liggen in de polder, dus ze paste prima in ons plaatje. In tegenstelling tot de rest van de ploeg, bond zij op vrij late leeftijd de ijzers onder. Een laatbloeiertje dus. Dankzij haar sterke motor, echter, weet ze zich prima hand te haven in het peloton. Bovendien is ze klein van stuk, waardoor ze zich makkelijk tussen het marathongeweld door kan wurmen. Vanwege haar postuur is ze overigens ook nog wel eens aangezien voor Anne, wat zowel voor- als nadelen bood.

In ons derde seizoen wilden we weer een stapje verder groeien. Met zijn achtergrond als fysiotherapeut, wilde Gerhard de schema’s van een aantal van ons wel schrijven. Hij pleitte voor trainingsschema’s die ons gerichter en meer efficiënt lieten trainen. Immers, de meesten van ons moesten het marathonschaatsen combineren met een part- of fulltime baan of studie. Gerhards methode komt eng overeen met het motto van iM FARMING – “Smart, efficient easy”. iM FARMING is een productlijn van onze hoofdsponsor, die elektronische oplossingen biedt voor agrarische werktuigen – denk aan GPS-gestuurde machines om nauwkeuriger te kunnen zaaien. Deze slimmere en meer efficiënte manier van trainen, leidde er toe dat we konden pieken wanneer dat moest: Bij voorkeur op natuurijs. Dat seizoen reed ik zelf diverse top-10 klasseringen op natuurijs. Aangezien Anne al bewezen had wat ze waard was op de Alternatieve Elfstedentocht, bleek het moeilijk om datzelfde kunstje te herhalen. Er ontstond onverwacht een vroege kopgroep, zonder team iM FARMING. In de slotfase wist ik nog naar de kopgroep te sluipen en als eindigde ik als zesde. (Een jaar later gebeurde overigens precies hetzelfde). Andere hoogtepunten van het seizoen: Onze nieuwe pakken! En Annes podiumplek bij een kunstijswedstrijd in Den Haag, nadat we met een groepje van zes in de finale waren ontsnapt. Dit seizoen werden we erkend als aanvallende ploeg.

Met de ploeg ATH

2019-2020: De oogst valt ook wel eens tegen

Na drie seizoenen namen we afscheid van Kirsten en Andrea. Met Anne, Anneleen, Elske en mij, was de basis van de Topdivisieploeg in principe goed en gingen we op zoek naar een vijfde rijdster met doorgroeimogelijkheden. Omdat Anne niet alle wedstrijden in de Topdivisie reed vanwege het mountainbiken, kan een reserverijdster bij ons vaak invallen. Onze keuze viel op Ariane Smit. Opmerkelijk misschien, aangezien zij vooral was opgeleid als sprintster op de langebaan. In regiomarathons had zij echter al laten zien dat ze ook na tientallen ronden nog een prima eindsprint had. Dit seizoen werd ook de Beloftencompetitie voor de dames geboren. Dit bood Hilde-Marije de mogelijkheid om namens ons team op een uitdagender niveau te koersen en ook af en toe mee te doen met onze wedstrijden.

Over het laatste seizoen heb ik al eerder een blog geschreven. Het was een seizoen van vallen en opstaan. Vooral in de eerste helft van het seizoen hadden we veel pech: Zelf raakte ik betrokken bij meerdere, gelukkig onschuldige valpartijen. Elske had minder geluk en liep vroeg in het seizoen een gebroken neus op. Bij Ariane en Hilde-Marije ging het beter: Ariane haalde in haar eerste jaar al top-20 plekken in de Topdivisie en een top-10 klassering in de Beloftencompetitie, Hilde-Marije behaalde zelfs twee podiumplekken in die competitie.

Op het natuurijs wisten we ons als ploeg redelijk te herpakken. Anne eindigde op de tweede plek bij het Open NK op natuurijs. Zelf behaalde ik meerdere top-10 plekken en uiteindelijk een vijfde plek in het natuurijsklassement over de wedstrijden in Oostenrijk en Zweden.

Teamfoto compleet

En nu verder…?

Het was ons al vroeg duidelijk dat seizoen 2019-2020 het laatste seizoen van iM FARMING zou zijn. Onze hoofdsponsor vond het na vier jaar genoeg geweest. Wat hun betreft, lag de marathonakker nu braak. Hier hadden wij alle begrip voor. En eigenlijk kwam het misschien ook wel op het juiste moment. Sinds de oprichting zijn we altijd zelf betrokken geweest bij het management van de ploeg: Bij het werven van (extra) sponsoren en het ontwerpen van nieuwe kleding tot de boekhouding en verslaglegging via onze sociale media. Dat is hoe wij het rooiden. Stiekem namen we daardoor soms te veel hooi op onze vork, ten koste van onze reeds beperkte trainingsuren. Inmiddels hebben we voor seizoen 2020-2021 allemaal een plekje in een andere ploeg. Bij elke ploeg geldt dat de meeste randzaken door anderen worden geregeld. Voor ons is het nu dus tijd om ons te richten op wat we het allerleukste vinden om te doen: Marathonschaatsen.

Foto's met dank aan Peter Veenstra, Erik van den Boogert, Neeke Wassenbergh-Smit en Gerhard Joling


Reacties