BORN in the USA

De afdeling waar ik werk organiseert elke twee jaar een PhD Trip: Een unieke mogelijkheid voor PhD studenten om te kijken bij andere universiteiten en bedrijven. We krijgen dan niet alleen de kans om kennis te maken met het onderzoek van andere groepen, maar mogen ook ons eigen project presenteren door middel van presentaties en posters. Om die reden vertrok ik afgelopen maand naar de VS (Boston, Amherst en New York). Een kans die ik niet wilde laten liggen natuurlijk, ook al betekende het dat ik uiteindelijk drie weken niet optimaal kon trainen.

Een hardloopwalhalla

Een veelgehoorde vraag bij mijn aankomst in ons hostel in Boston: “Waarom heb jij een helm bij je?” Jup, ik had mijn skeelers meegenomen. Natuurlijk had ik ook graag mijn racefiets meegesjouwd, maar dat leek me niet zo praktisch. Omdat in een marathonstad als Boston hardloopmogelijkheden niet zouden ontbreken, had ik ook mijn hardloopschoenen ingepakt. Mijn ochtendloopjes kon ik prima afwerken in het park op de hoek en tijdens een langer loopje belandde ik in een park langs het water. Dat bleek een ware hardloopwalhalla met paden waar hardlopers, fietsers en skaters elkaar de ruimte gaven. Welkom in de grote stad!

Een stapje terug

De pret was echter snel voorbij. Vlak voor het weekend liep ik een virusje op, waardoor ik in het weekend even een stapje terug moest doen. Dat was jammer, want via kennissen uit Toronto (daarover later meer) was ik al getipt over een goed fietspad op een halfuur reizen met de metro. Die kans moest ik dus laten schieten. Overigens was ik niet verbaasd over het feit dat ik het virus had opgelopen: de combinatie van een jetlag, een drukbezet hostel en een tijdelijk nieuw eetpatroon maakte mijn lichaam net even wat minder stressbestendig.

Img 3413

Fastfood… voor spoedig herstel?

In een poging te herstellen, probeerde ik zo gezond mogelijk te eten. Dat bleek lastig in een stad waar het gangbaar (en relatief goedkoop) is om uit eten te gaan of iets af te halen. Ook waren we vaak laat thuis van onze werkbezoeken. Gelukkig vonden mijn collega’s een grote Chinese supermarkt op 5 minuten lopen, waar we wat groenten en fruit konden scoren. Je zou denken dat ik als microbioloog mijn zinnen had gezet op probiotica – een gezondheidsclaim waar ze in Amerika duidelijk minder voorzichtig mee zijn – maar ik besloot het te laten bij oude vertrouwde producten. Uit eten in een grote stad als Boston hoeft trouwens niet per se ongezond te zijn: Zo genoten we van Koreaans, Vietnamees, Thais en Chinees eten, waar groente iets meer domineerde dan bij de welbekende fastfoodketens. Andere momenten besloot ik gewoon te genieten. Vooral die American cookies bij de lunch of koffie waren echt verslavend lekker.

Te gretig

Na een week reisde een deel van onze groep door naar Amherst. Inmiddels was mijn koorts weg en leek ook mijn keelpijn weg te ebben. Toch begon ik te gretig weer aan mijn volgende training, waardoor mijn keel- en oorpijn terugkwamen, inclusief een verkoudheid. Dit betekende uiteindelijk dat ik in New York, waar we twee dagen later heentrokken, helemaal niet meer kon trainen. Hardlopen en skeeleren in Central Park kon ik dus wel vergeten. Had ik toch nog maar een dag langer gewacht… Gelukkig was ik wel fit genoeg om op mijn enige vrije dag in New York per fiets Manhattan te verkennen – een aanrader!

reborn in Canada

Na twee weken liep de trip ten einde en ging ieder van mijn collega’s zijn eigen weg. Ik had besloten om er nog een weekje Toronto achteraan te plakken, de stad waar ik vier jaar geleden mijn Bachelorstage heb gedaan. Daar kreeg ik direct een sportief onthaal: De week ervoor hadden de Toronto Raptors (basketbal) als eerste Canadese team de NBA finals gewonnen. Op maandagochtend was de overwinningsparade, waar 2 miljoen mensen op afkwamen om de overwinning te vieren.

Toen ik in Toronto woonde, heb ik veel geracefietst. Voor deze week kon ik een oude racefiets lenen van één van mijn toenmalige fietsmaatjes. Op dinsdag maakten we een toeristisch rondje langs Lake Ontario, waarna we aansloten we bij de fietsclub waar ik toen lid van was. De volgende dag ging ik skeeleren in High Park met mijn skeelermaatje, een rondje dat we toentertijd ook wel eens pakten. Daarnaast was er in Toronto veel tijd om uit te rusten en (op de stadfiets) door de stad te toeren.

Img 3393

Geen clichéreis

Aangezien ik niet toe kwam aan het grootste cliché – hardlopen in Central Park – ga ik deze minireisblog afsluiten met wat open deuren. Wetenschappelijk en persoonlijk was de PhD trip een hoogtepunt, op sportief gebied was het een reis met ups en downs. Het beste wat je in dat geval kan doen is naar je lichaam te luisteren, en vooral te genieten van de dingen die je wel kunt zien en doen. Want trainen, dat kan de rest van het jaar ook nog.


Reacties

24 jun. 2019
Jozien
Wat gaaf Janneke!!! Jammer dat de gezondheid wat in de weg zat. Maar super ervaring weer voor jou!!!!